De zaal van het kleine theater rook nog naar vers geverfde coulissen en opgewonden zenuwen. Vanavond was de testvoorstelling van Schaduwspel, een nieuw stuk dat misschien volgend seizoen op het grote podium zou staan. Alleen een handvol genodigden zat verspreid in de rode stoelen: technici, een paar vrienden, en de strenge programmeur van het theater. Achter het gordijn kneep regisseur Mira in haar notitieboekje terwijl de acteurs fluisterend hun laatste zinnen herhaalden.

Toen het licht doofde, voelde alles even breekbaar. Een decorstuk weigerde eerst te schuiven en een acteur verslikte zich in zijn openingszin. Maar gaandeweg viel het verhaal op zijn plek. Gelach rolde door de zaal op precies de juiste momenten, en in de stiltes kon je een speld horen vallen. Het publiek boog naar voren, alsof ze samen een geheim ontdekten dat alleen vanavond bestond.

Na het applaus — aarzelend, maar oprecht — bleef de groep nog lang napraten. Mira kreeg kritische opmerkingen over het tempo van de tweede scène, maar ook lof voor de indringende slotscène. Het was nog geen perfecte voorstelling, maar dat hoefde ook niet. Deze avond was een proef, een eerste ademteug. En terwijl de lichten één voor één uitgingen, wist iedereen dat hier iets was begonnen dat groter kon worden dan deze kleine testavond.